Προμηθεύς Πυρφόρος

Δράσεις του Πολιτιστικού Συλλόγου "Προμηθεύς Πυρφόρος" με έδρα την Θεσσαλονίκη

Το Δ.Σ. του ‘Προμηθέως Πυρφόρου’ (2009-2011)

Μετά τις αρχαιρεσίες της 21/9/09 που διενεργήθηκαν στον Πολιτιστικό Σύλλογο «Προμηθεύς Πυρφόρος», το νέο 7μελές Δ.Σ. συνεδρίασε στις 2/10/09 και συστάθηκε σε σώμα ως εξής:

Πρόεδρος: Γεώργιος Ιακώβου – Αγρόδιος

Αντιπρόεδρος: Στέλιος Αθανασιάδης

Γραμματέας: Τρύφων Μανώλης

Ταμίας: Γεωργία Αλτιντασιώτου

Μέλη:

Κώστας Παπαδόπουλος – Παν Ελλήνιος

Βασιλική Κωνσταντινίδου

Γεώργιος Καλέας – Περσέας

Αναπληρωματικά μέλη Δ.Σ.

Γιώργος Γρηγορομιχελάκης

Μιχάλης Γιάντσης

Εξελεγκτική Επιτροπή

Γιάννης Σιντάϊ – Ιάσων

Γεώργιος Σταθόπουλος – Ερμίας

Πληροφορίες για τον Πολιτιστικό Σύλλογο «Προμηθεύς Πυρφόρος» μπορείτε να δείτε πατώντας στο εικονίδιο (κάτω).

SMALLLOGO.web

Advertisements

Οκτώβριος 3, 2009 - Posted by | Χωρίς κατηγορία

3 Σχόλια »

  1. ΠΛΑΤΩΝΙΣΜΟΣ. ΤΟ ΣΠΕΡΜΑ ΤΩΝ ΖΙΖΑΝΙΩΝ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙΑΣ

    Ολόκληρος ο χώρος της αναζήτησης των ελληνικών παραμέτρων και προϋποθέσεων είναι θανάσιμα μολυσμένος από την πυθαγορο-πλατωνική δεισιδαιμονία και την ανάλογη μεταφυσική της χολέρα. Επείγει λοιπόν κάθαρση από το καρκίνωμα αυτό. Παρακαλούμε όλες και όλους τους Ελληνο… να τοποθετηθούν απέναντι σ’ αυτό το ζήτημα.

    Η ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΩΤΕΡΗ ΑΠΟΠΕΙΡΑ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΠΟΙΗΣΗΣ
    ΤΗΣ ΔΕΙΣΙΔΑΙΜΟΝΙΑΣ ΣΤΟΝ ΔΥΤΙΚΟ ΚΟΣΜΟ ΕΓΙΝΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΛΑΤΩΝΑ.

    (ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ Σ’ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΞΕΒΟΤΑΝΙΖΟΥΝ ΤΑ ΚΑΡΟΤΑ ΤΟΥΣ
    ΑΛΛΑ ΘΕΩΡΟΥΝ ΕΥΤΕΛΕΙΑ ΤΟ ΞΕΒΟΤΑΝΙΣΜΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ)

    Όπως θα δείξουμε με στοιχεία φαίνεται ότι ο μεγαλύτερος και παραγωγικότερος άμβυκας που στήθηκε ποτέ στον δυτικό λεγόμενο κόσμο, για την απόσταξη της δεισιδαιμονίας, είναι αυτός του Πλάτωνος.
    Το απόσταγμά του εξακολουθεί να φαντάζει ως μαγευτικό, σαγηνευτικό και σειρηνικό, αρωματισμένο με την καλλιτεχνικώς ρητορική δεινότητα του πανπόνηρου αυτού ταχυδακτυλουργού και αλχημιστή «καζαντζή».
    Οι καταμεθυσμένοι καταναλωτές του ιδεοπνεύματός του Πλατωνικοί και Νεοπλατωνικοί, συνεπικουρούμενοι από τους κρυφο- και ψιλοπλατωνικούς Στωϊκούς, Γνωστικούς Νεοορφικούς και Νεοπυθαγόριους, ξεσήκωσαν τους τόνους της δεισιδαιμονίας μέχρι τους έβδομους ουρανούς.
    Οι μετεμψυχώσεις, οι μετενσαρκώσεις, οι κολάσεις και οι παράδεισοί τους, πλημμύρισαν τα μυαλά των ανθρώπων τους με μεταθανάτιες φοβίες, προκαλώντας τους ανεπανόρθωτες βλάβες.
    Μάταια ο Επίκουρος ανασήκωνε τα αντιδεισιδαιμονικά του αναχώματα απέναντι στον κατακλυσμό τους αυτόν. Η δεισιδαιμονία πάντοτε, τουλάχιστον μέχρι στιγμής, κερδίζει πολύ εύκολα τους ανθρώπους, προπαντός όταν κατά καιρούς ανασυντάσσεται.
    Κορώνα στο κεφάλι όλων αυτών: η αθανασία της ψυχής. Το χρυσό κλειδί του θησαυροφυλάκειου των φερέφωνων της τρομοκρατίας του φόβου.
    Με κανέναν τρόπο δεν δέχεται ο θνητός αυτός τον θάνατό του! Αυτό το ανθρωπάκι, που έδερνε την γυναίκα του για ψύλλου πήδημα, που συκοφαντούσε τον γείτονά του, που άφηνε νηστικά τα παιδιά του, που μπεκρούλιαζε, που βλαστημούσε τα θεία, που…., πώς είναι δυνατόν να πάψει να υπάρχει κάποια στιγμή! Πώς είναι δυνατόν να εξαφανιστεί ένας τόσο σπουδαίος άνθρωπος;; Να πεθάνει για πάντα όπως ένα σκουληκάκι;
    Αλίμονό μας, καλοί μας άνθρωποι, αν δεν συνέχιζαν, στο περιθώριο της εποχής τους, οι επιστήμονες να φωτίζουν βήμα προς βήμα τα σκοτάδια της άγνοιας, κτίζοντας με μόχθους και βάσανα και διώξεις τους ναούς της γνώσης και του εξανθρωπισμού.
    Σχεδόν τίποτε δεν ειπώθηκε από τον χριστιανισμό που να μην είχε ακουστεί πρωτύτερα από τους δεισιδαίμονες του αρχαίου κόσμου. Πολλά βιβλία έχουν εκδοθεί προσφάτως τα οποία περιέχουν όλα τα αποδεικτικά στοιχεία για τη σχέση αυτή. Απ’ όσο γνωρίζουμε, το περιεκτικότερο είναι το «Τα Μυστήρια του Ιησού» των Timothy Freke και Peter Gandy εκδ. «Ενάλιος» 1999.
    Στο παρόν δείγμα (μακάρι να αποβεί δήγμα έναντι του ελπιζομένου διαλόγου και λέμε ελπιζομένου διότι εδώ και αρκετό καιρό έχει αποσταλεί σε δεκάδες άτομα, από τα οποία τα μεν αδιαφόρησαν τα δε περισσότερα μας στόλισαν με κάθε είδους υβριστικά επίθετα, δίχως να προβάλλουν κανένα επιχείρημα) θα αρκεστούμε, για λόγους οικονομίας, στον Πλάτωνα για δυο κυρίως λόγους.
    Κατά πρώτον επειδή πέτυχε να πληρώσει τον αποστακτήρα του με όλες σχεδόν τις προϋπάρχουσες δεισιδαιμονίες, κατά δεύτερον επειδή του προέκυψε να επιρρεάσει καταλυτικά όλες τις μετέπειτα μέχρι και σήμερα.
    Οι αναφορές στα έργα του θα ακολουθήσουν, το κατά δύναμιν, την χρονολογική πορεία της συγγραφής τους. Θα έχουν δε κυρίως σχέση με τις διδαχές που αλίευσαν οι Πατέρες του κυρίαρχου θρησκευτικού δόγματος, του χριστιανισμού από τις ιδέες και τις απόψεις του. Οι ανθέλληνες αυτοί πατέρες ενώ φρόντισαν να κατακάψουν όλα τα έργα των Ελλήνων της αρχαιότητας (π.χ. ενώ από τα ογδόντα έργα του Επίκουρου, του ευεργέτη αυτού της ανθρωπότητας, δεν απόμεινε τίποτε, φρόντισαν να διασώσουν όχι μόνον όλα τα έργα του Πλάτωνα, αλλά ακόμα κι όλες τις επιστολές του).
    Πρωταγόρας (353 c), κατηγορεί ως κακά τις επιθυμίες του φαγητού του κρασιού και των σαρκικών ηδονών.
    Λάχης, τελευταία φράση «εάν θεός εθέλη», η γνωστή χριστιανική πιπίλα «θεού θέλοντος» ή «πρώτα ο θεός», η οποία απαντάται δεκάδες φορές σ’ όλα τα έργα του.
    Χαρακτηρίζει το σώμα τάφο της ψυχής στα εξής έργα του: Γοργίας (493 α), Πρωταγόρας (313 α), Κρατύλος (400 c), Φαίδων (64 c, 66-67 β, 80 α, 82 c), Πολιτεία (403 d), Φαίδρος (250 c), Νόμοι Ε΄ (728 e).
    Καταδικάζει την χορική ποίηση την αφιερωμένη στον Διόνυσο, Γοργίας (502 d).
    «Δεν φρονώ ότι το να ραπίζεται κανείς εις το πρόσωπο αδίκως είναι τι αίσχιστον πάντων, ούτε το να ακρωτηριάζεται εις το σώμα ή εις το βαλάντιον αλλ’ αισχρότερον και βλαβερώτερον είναι το να ραπίζει τις εμέ..» Γοργίας (508 d). Από το χωρίο αυτό πηγάζουν οι εξής χριστιανικές αρετές: πρώτη, «όποιος σε ραπίσει στο ένα μάγουλο, στρέψε προς αυτόν και το άλλο», δεύτερη, ο αυτοευνουχισμός κατά τα πρώτα χριστιανικά χρόνια είχε λάβει τόσο μεγάλες διαστάσεις ώστε να αναγκάσει τους πατέρες της εκκλησίας να τον αφορίσουν με απόφαση οικουμενικής συνόδου (για τυχόν αμφισβητούντες είμαστε πρόθυμοι να τους παράσχουμε τα σχετικά ντοκουμέντα), τρίτη αρετή, το ξάφρισμα των βαλαντίων των πιστών με χίλιους δυο τρόπους, είναι γνωστό σ’ όλους ότι αποτελεί τρομερή επίδοση του παπαδαριού της χριστιανικής πίστης.
    Γοργίας (512 e), εδώ διαβάζουμε τα εξής απίστευτα: «…ούτε να επιδεικνύει αγάπη προς την ζωή του, αλλ΄ αφήνων την περί τούτου φροντίδα εις τον θεόν και πιστεύων εις όσα λέγουν οι γυναίκες, ότι ουδείς απέφυγε το πεπρωμένο του, ας σκεφτεί τα μετέπειτα..». Μέσα σε δυο αράδες ζυμωμένα ή περιφρόνηση προς την ζωή, η δεισιδαιμονία, η μοιρολατρεία, ο κατινισμός και ο φόβος για τις μεταθανάτιες τιμωρίες. Θαυμαστό «Ελληνικό» ήθος και θαυμάσιες «Ελληνικές» αρετές! Η τέλεια σφραγίδα του υπαρκτού χριστιανισμού.
    Περί κολάσεως, Γοργίας (525 α).
    Ύμνοι στην θεοφοβία, Απολογία Σωκράτους (23 α-b).
    Ύμνοι στην θεοκαταληψία, Απολογία Σωκράτους (29 d – 30c).
    Βάζει τον Σωκράτη να επιχειρεί να αποδείξει ότι είναι θεόσταλτος, Απολογία Σωκράτους (30- 31 c), στο δε 33 c «Εις εμέ δε ο έλεγχος αυτός όπως εγώ λέγω, έχει ανατεθεί υπό του θεού να τον διενεργώ και δια χρησμών και ονείρων και κατά πάντα τρόπον…» και μια αράδα πιο κάτω «Αυτά ω άνδρες Αθηναίοι και αληθινά είναι και εύκολα μπορούν να αποδειχθούν»!!!
    Φαίδων. Αξίζει τον κόπο να διαβάσει κανείς όλο αυτό το έργο, το οποίο αποτελεί το βαρύ πυροβολικό των «ατράνταχτων αποδείξεων» περί αθανασίας της ψυχής. Ο χριστιανισμός δεν χρειάστηκε να προσθέσει ούτε κεραία πάνω σ’ αυτό το θέμα. Χαρακτηριστικό απόσπασμα θεοφοβίας το 62-63 b.
    Είναι σχεδόν ακατόρθωτο να περιγράψει κανείς τον δεισιδαιμονικό αυτόν τυφώνα που λέγεται «Φαίδων». Ένα συνονθύλευμα ασύστολων ψευδών, παραλογισμών, αρρωστημένων φαντασιώσεων, πιστευμάτων, φοβιών, ελπίδων, αλχημικών ακροβατισμών, μεταθανάτιων κολαστηρίων και παραδείσων. Μια αποκρουστική αίσθηση της επίδοσης του σοφού όταν συμπεριφέρεται ως δαιμονόληπτη γριούλα! Το συμφωνικό έργο «Ανελληνική πεμπτουσία» τραγουδισμένο από τον ίδιο τον συνθέτη του.
    Πολιτεία (389 α), εάν απορείτε για την απέχθεια των πατέρων της χριστιανικής θρησκείας προς το γέλιο (μέχρι και βιβλία έγραψαν οι αθεόφοβοι κατά του γέλωτος!), εδώ θα ανακαλύψετε έναν πρόδρομο της απάνθρωπης αυτής νοοτροπίας. Δεν διστάζει μάλιστα να προσβάλλει τον Όμηρο επειδή αυτός έγραψε: «και γέλιο ακράτητο έπιασε όλους τους αθανάτους σαν είδανε τον Ήφαιστο να κουτσολαχανιάζει. Έχουμε σοβαρή υποψία ότι ένα μεγάλο μέρος από την αφόρητη κακοσμία των στομάτων των πατέρων της εκκλησίας οφείλεται στην αποχή τους από το γέλιο.
    Τα προπατορικά αμαρτήματα και η θεραπεία τους, Φαίδρος (244 e).
    Τάγματα αγγέλων, Φαίδρος (247 α).
    Ανάσταση νεκρών, Πολιτικός (271 b).
    «Όποια σχέση υπάρχει μεταξύ γέννησης και ουσίας, όντος η αυτή υπάρχει μεταξύ πίστεως και αληθείας», Τίμαιος (271 c). Αυτά όταν η Ελληνική νοοτροπία πρότεινε τα «μη λησμονείς να απιστείς» και «πίστεψες; χάθηκες».
    Η θεία πρόνοια, Τίμαιος (30 c).
    «Αλλά και όλοι μας ονομάζουμε σαν επαίσχυντα κατώτερον εαυτού εκείνον που κυριαρχείται πιο πολύ από τις ηδονές παρά από τις λύπες»!
    Ας αρκεστούμε σ’ αυτά τα ελάχιστα. Για περισσότερα προτείνουμε στους ενδιαφερόμενους να αποφύγουν ενημερώσεις περί Πλατωνισμού μέσω τρίτων και να προστρέξουν απ’ ευθείας στα έργα του ίδιου.
    Εάν ο δάσκαλος αυτός υπολόγισε ότι η τιμωρούμενη ψυχή ενδιαιτούσε 30.000 έτη στην 27η σφαίρα του σύμπαντος και κατόπιν 9.000 έτη στον ενδιάμεσο χώρο μεταξύ 91ου και 92ου ουρανού, εισερχόμενη στο σώμα ενός γαϊδάρου, προ παντός εάν ετύγχανε και ψυχή γυναικός (έτσι ακριβώς τα περιγράφει στα έργα του), οι μαθητές του υπολόγισαν ακόμη και τις θερμοκρασίες των σφαιρών και των ουρανών αυτών.
    Ατυχώς και αδικαιολόγητα καθίσαμε, οι περισσότεροι, σαν κότες κάτω από το καβαλίκεμα του στείρου και φανφαρώνου αυτού δήθεν Έλληνα φιλοσόφου. Να κυττάζουμε τον κόσμο μέσα από το φλιτζάνι της αρσενικής αυτής καφετζούς. Ένα φλιτζάνι με το μεγαλύτερο διαμέτρημα παγκοσμίως.
    Κι όλ’ αυτά διότι μάθαμε μεν να ξεβοτανίζουμε τα καρότα μας και τις ντομάτες μας αλλά καθόλου το παρελθόν μας, τον πολιτισμό μας και τους προγόνους μας. Δηλαδή κύριε Έλληνα γιατί σου αποκρύπτουνε τον Επίκουρο και σε φλομώνουν με τον Πλάτωνα; Διότι εάν διαβάσεις τον Επίκουρο τότε δεν μπορούν να σε μαντρώσουν μέσα στις εκκλησίες οι Αρχιμανδρίτες. Μήπως δεν τους λένε έτσι! Ενώ με τον Πλάτωνα είσαι ήδη μέσα.
    Ήδη ανάφερα ότι δεν ήταν δυνατόν να προκύψει διάλογος πάνω στο ζήτημα Πλάτων. Γιατί; Επί δυο δεκαετίες προσπαθώ, με διάφορους τρόπους να προκαλέσω έναν τέτοιο διάλογο. Μάλιστα μεταξύ ανθρώπων που ενδιαφέρονται για την επανελλήνιση ή έστω τον επανακαθορισμό του τι εστί ελληνικός τρόπος, επειδή ισχυρίζομαι ότι ο τρόπος είναι ο άνθρωπος.
    Ότι ο άνθρωπος ελληνικής νοοτροπίας έχει υποχρέωση να «ξεβοτανίζει» την παράδοσή του. Και στην προκειμένη περίπτωση αυτή την παράδοση που λέγεται Ελληνικός πολιτισμός. Είναι δυνατόν στον «κήπο» αυτόν να μην υπάρχουν «ζιζάνια»; Είναι δυνατόν ο Πλάτων κι ο Επίκουρος να μπουν στο ίδιο τσουβάλι; Οι φυσικοί φιλόσοφοι, οι σοφιστές, οι Επικούρειοι και ο Ηράκλειτος, να χορεύουν στην ίδια ορχήστρα με τους θεωρητικούς λακέδες της ολιγαρχίας, που και μόνο το άκουσμα της λέξης δημοκρατία, τους δημιουργούσε τάση προς εμετό;
    Τι είναι δηλαδή ελληνικός τρόπος; Μήπως είναι μια ρώσικη σαλάτα; Ένας κυκεώνας; Είναι το ίδιο ελληνικό και το να είναι κανείς δεισιδαίμονας και το να μη φοβάται τους θεούς ή να μη πιστεύει σ’ αυτούς; Κι ας μη το πάρουμε το θέμα ως προς το ελληνικό ή μη. Ας το θέσουμε ως το τι είναι ανθρωπινότερο. Δηλαδή στην κλίμακα που οδηγεί τους ανθρώπους προς τον εξανθρωπισμό τους, η πίστη στην αθανασία της ψυχής βρίσκεται στο ίδιο σκαλοπάτι με την δοξασία του θανάτου της μαζί με το σώμα; Ή μήπως η δημοκρατία ξεκουράζεται στο ίδιο σκαλοπάτι μαζί με την τυραννία, και η ηδονή με την αρετή της στέρησης και του ασκητισμού;
    Από πότε η αδιακρισία κατέστη ελληνική αρετή και δεν το πήραμε χαμπάρι;
    Αν η χριστιανική κακοδαιμονία λέγεται Παύλος, η ελληνική λέγεται Πλάτων.
    Τη γνώμη μας την λέμε δίχως περιστροφές: το δένδρο Πλάτων εξακολουθεί να παράγει σπόρους από τους οποίους φύονται ζιζάνια, τα οποία καταπνίγουν την καλλιέργεια του πανανθρώπινου ελληνικού πολιτισμού. Οι καλλιεργητές του πολιτισμού αυτού καταπονούνται τα μέγιστα στην προσπάθειά τους να ξεβοτανίζουν συνεχώς τα πλατωνικά αυτά ζιζάνια.
    Θα ήταν μάταιο και προπαντός ανθελληνικό να προτείνει κανείς το ξερίζωμα και το κάψιμο του πλατωνικού αυτού δένδρου.
    Αυτό όμως που είναι εφικτό είναι το να αντιληφτούν, οι σπορείς του πλατωνικού σπόρου, την ζημιά που προκαλούν στην καλλιέργεια και την προοπτική του ελληνικού πολιτισμού. Δεν έχουν παρά να παρατηρήσουν τι λογίς φυτά ξεφυτρώνουν από τους σπόρους αυτούς. Τι ξεφυτρώνει από τους σπόρους του μίσους προς το σώμα, τους σπόρους της δεισιδαιμονίας, της αθανασίας της ψυχής, της πίστης, της μεταθανάτιας τιμωρίας, της θεοφοβίας, της μοιρολατρίας της… και όλων αυτών των πλατωνικών «αρετών».
    Πρέπει οι σπορείς αυτοί να αναλογιστούν το γιατί ο χριστιανισμός βασίστηκε πάνω στις πλατωνικές αυτές αρετές. Γιατί ο χριστιανισμός μισούσε και μισεί θανάσιμα τις αρετές του Επίκουρου.
    Ας το πούμε κι αλλιώτικα: εάν μας αναθέσουν να σκουπίσουμε και να ξεκαθαρίσουμε την αποθήκη του ελληνικού πολιτισμού του παρελθόντος, μήπως δεν θα προκύψουν κάποια σκουπίδια; Τι είδους άραγε να είναι τα σκουπίδια αυτά; Ποια υλικά θα είναι φθαρμένα και ποια όχι; Μήπως τα μάρμαρα θα έχουν την ίδια φθορά με τα ξύλα; Ποια είναι τα μάρμαρα του ελληνικού πολιτισμού; Κι αν μας υποχρεώσουν με τα υλικά αυτά να κτίσουμε ένα νέο ελληνικό οικοδόμημα, τότε θα πρέπει να το κτίσουμε μ’ όλα τα υλικά ή μόνο με τα πιο γερά και τα πιο φωτεινά;
    Θα μπορούσαμε όμως να φερθούμε και πιο έξυπνα. Να αφήσουμε πρώτα τους χριστιανούς να ξεδιαλέξουν αυτά της αρεσκείας τους, ώστε να ξεβρομίσουν εντελώς την αποθήκη, και μετά να βρούμε δίχως κανέναν κόπο έτοιμα και ξεκαθαρισμένα, τα εναπομείναντα ελληνικά. Αυτή όμως η εκλογή ήδη έχει γίνει, από τους χριστιανούς. Την έκαναν οι πατέρες της εκκλησίας. Και τώρα κάποιοι ελληνίζοντες επιχειρούν να κλέψουν μέσα από τα χέρια των χριστιανών τον Πλάτωνά τους! Πλάτωνα και των μεν και των δε! Να τον επαναφέρουν μέσα στους ελληνικούς ναούς! Έλληνες με χριστιανικό γούστο! Έλληνες με αποστροφή προς τον Επίκουρο, τους φυσικούς φιλοσόφους και τους σοφιστές. Προς αυτούς που έβγαλαν την ανθρωπότητα από το σκοτάδι της θρησκείας. Που προσπάθησαν να απελευθερώσουν το ανθρώπινο πνεύμα από την δεισιδαιμονία.
    Ο ελληνικός τρόπος δεν είναι μια μούμια. Είναι προ παντός ένας εξελισσόμενος οργανισμός. Ότι ήταν ελληνικό πριν δυο χιλιετίες δεν είναι κατ’ ανάγκη ελληνικό και τώρα. Ο άνθρωπος Έλλην δεν είναι τέτοιος τόσο από το παρελθόν του όσο από το παρόν του. Δεν είναι κληρονόμος ενός πολιτισμού, όπως κάποιοι τεμπέληδες νομίζουν. Απλούστατα, ο έλληνας στην καταγωγή έχει πολύ περισσότερη ευχέρεια να αφομοιώσει τον ελληνικό πολιτισμό από οποιονδήποτε άλλον. Αυτό όμως απαιτεί αγώνα και άσκηση. Κόπο και μόχθο. Δεν γεννιέται κανείς Έλληνας, αλλά μπορεί να γίνει κανείς τέτοιος. Ο ελληνικός τρόπος δεν κληρονομείται, αλλά κατακτάται. Η κληροδότησή του απαιτεί ελληνική παιδεία.
    Υφίσταται λοιπόν το αίτημα: ποια παιδεία θα δικαιούνταν σήμερα να φέρει αυτόν τον τίτλο; Ασφαλώς δεν αναφερόμαστε στην παιδεία του κράτους, η οποία τυγχάνει υπό θρησκευτική ιουδαιοχριστιανική κατοχή. Αναφερόμαστε στην παιδεία όλων αυτών που επιθυμούν την στήριξη και την συνέχεια του ελληνικού πολιτισμού. Όλοι αυτοί λοιπόν οι ενδιαφερόμενοι, να βαδίσουν προς την κατεύθυνση αυτή, νομίζουμε ότι είναι θετικό, χρήσιμο και απαραίτητο να ξεκαθαρίσουν στα μέσα τους και στα προς τα έξω τους, το πώς ο καθένας αντιλαμβάνεται το τι εστί ελληνικός τρόπος, και προ πάντων το γιατί.
    Μάλιστα προτείνουμε να απαλλαγούμε, στο μέτρο του δυνατού, από την γνωστή αυτή νοοτροπία, της οχύρωσης πίσω από τα προσχήματα της υποστήριξης των ιερών και όσιων των προγόνων, διότι ναι μεν είναι μια αναγκαία προϋπόθεση αλλά καθόλου ικανή. Διότι, το ξανατονίζουμε, ο Έλλην άνθρωπος είναι τέτοιος από την συμπεριφορά και την πράξη του κι όχι από τις οποιεσδήποτε ιδεοληψίες του. Από το φέρεσθαι το δικό του κι όχι απ’ αυτούς που τον έφεραν στον κόσμο αυτόν.

    Βασδέκης Ν. Σταύρος
    Μαυροκορδάτου 31
    62100 Σέρρες
    τηλ. 23210 – 52462

    Επιτρέπεται η αναδημοσίευση του παρόντος
    δίχως την άδεια του συγγραφέα

    Σχόλιο από Σταύρος βασδέκης | Νοέμβριος 10, 2009

  2. Κύριε Βασδέκη.

    Περιγράφετε την θέση σας πολύ ξεκάθαρα.
    Αυτά που αναφέρετε είναι πολύ σημαντικά γιατί περιγράφετε αξεπέραστες θεμελιώδεις αντιθέσεις. Δηλαδή αντιθέσεις που τις δείχνετε οτι υπάρχουν στα θεμέλια ενός οικοδομήματος, του οικοδομήματος που προσπαθεί να χτίσει ο Ελληνοπρεπής χώρος. Γι’ αυτόν τον λόγο, κατά την γνώμη μου, το οικοδόμημα δεν θα προχωρήσει.
    Συμφωνώ μαζί σας.

    Σχόλιο από Γεώργιος Καπλάνης | Νοέμβριος 12, 2009

  3. ΑΛ ΜΑΜΟΥΝ.ΠΩΣ ΠΟΛΕΜΗΣΕ ΓΙΑ ΝΑ ΕΞΕΛΛΗΝΙΣΕΙ ΤΟ ΙΣΛΑΜ

    ΕΝΑ ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΣΥΜΒΑΝ ΣΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΙΣΤΟΡΊΑ ΤΟΥ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΟΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ

    Το έτος 830 ξέσπασε πόλεμος μεταξύ Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και Αράβων.

    Η αιτία αυτού του πολέμου είναι μοναδική στην ιστορία του ανθρώπινου γένους.

    Ο χαλίφης της Βαγδάτης Αλ Μαμούν όταν πληροφορήθηκε ότι στην Κωνσταντινούπολη ζούσε σε έσχατη φτώχεια κάποιος Έλληνας σοφός, που ονομάζονταν Λέων – άλλοι τον ονόμαζαν Φίλωνα – έγραψε προς αυτόν ιδιόχειρη επιστολή, προσκαλώντας τον στην Βαγδάτη, υποσχόμενος μάλιστα πλούσιες αμοιβές.
    Ο Λέων επέδειξε την επιστολή στον αυτοκράτορα Θεόφιλο, ο οποίος απαγόρευσε στον σοφό να μεταβεί στην Βαγδάτη. Σε ανταμοιβή δε του επέτρεψε να διδάσκει δημόσια και του όρισε ισόβιο αυτοκρατορικό χορήγημα.
    Ο Αλ Μαμούν τότε πρoσέφερε στον αυτοκράτορα Θεόφιλο εκατό στατήρες (4400 οκάδες) χρυσού και διαρκή ειρήνη, με το όρο να αποστείλει για κάποιο χρονικό διάστημα τον Έλληνα σοφό στην Βαγδάτη, αλλά ο Θεόφιλος απέρριψε την πρόταση του χαλίφη.
    Και τότε, για τον λόγο αυτό, ο χαλίφης Αλ Μαμούν κήρυξε πόλεμο κατά της αυτοκρατορίας του Θεόφιλου!!!
    Έλαβε χώρα μέσα στην ιστορία της ανθρωπότητας κι αυτό το απίστευτο και θαυμαστό περιστατικό.
    Πράγματι ακολούθησε τριετής πόλεμος, ο οποίος κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει πόσο θα κρατούσε, εάν δεν πέθαινε (833) ο μεγάλος αυτός παθιασμένος εραστής του ελληνικού πολιτισμού.

    Πριν εξιστορήσουμε περί τίνος πρόκειται, μας είναι αδύνατο να αντισταθούμε στον σχολιασμό δυο χαρακτηριστικών δεδομένων.
    Πρώτον: το υποτιθέμενο ενδιαφέρον των βυζαντινών προς την ελληνική παιδεία. Ο Έλλην φιλόσοφος Λέων ή Φίλωνας, ζούσε σε έσχατη φτώχεια, μέσα στην χλιδή των αρχόντων του Βυζαντίου. Και μόνο όταν ο χαλίφης Αλ Μαμούν αναγνώρισε τη αξία του (4400 οκάδες χρυσού προσέφερε και μάλιστα μόνο για κάποιο χρονικό διάστημα), του επιτρέψανε οι βυζαντινοί να διδάξει τις γνώσεις του.
    Δεύτερον: το απίστευτα τεράστιο ενδιαφέρον του Άραβα χαλίφη προς τον Έλληνα σοφό. Πώς θα μπορούσε δε να σχολιάσει κάποιος την κήρυξη πολέμου χάριν της απόκτησης ενός σοφού! Πράγματι μένει κανείς ενεός απέναντι σ’ αυτό το αδιανόητο ιστορικό γεγονός.
    Ερωτήματα:
    Γιατί η ελληνική πολιτεία και το Υπουργείο Παιδείας της αποκρύπτει από τα ελληνόπουλα την τεράστιου ειδικού βάρους παιδαγωγική αυτή ιστορία; Αποδεικνύεται ή όχι, για μια ακόμη φορά, η ελεεινή και απαράδεκτη τακτική των κρατούντων, δια της αποσιώπησης ιστορικών γεγονότων, τα οποία καταδεικνύουν το αντυπωσιακό ενδιαφέρον των λαών προς τον ελληνικό πολιτισμό;
    Μ’ άλλα λόγια, γιατί το συγκεκριμένο ιστορικό αυτό γεγονός δεν αναφέρεται σε κανένα σχολικό βιβλίο, αλλά ούτε και πρόκειται ν’ αναφερθεί, στον αιώνα τον άπαντα;
    Τι είδους άνθρωποι διοικούν και ορίζουν τα εκπαιδευτικά προγράμματα της παιδείας των Ελλήνων;
    Ποιας πάστας άνθρωποι απαρτίζουν το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο;
    Τι είδους και ποιας ισχύος λόγο διαθέτει το ανθελληνικό και αμαρτωλό χριστιανικό ιερατείο, μέσα στο Υπουργείο Παιδείας και θρησκευμάτων (διάβαζε θρησκεύματος και δη χριστιανικού);
    Άραγε κανείς εκπαιδευτικός, μέχρι στιγμής, δεν είχε υπ’ όψιν του τη ιστορία αυτή, ώστε να προτείνει, ο ίδιος ή μέσω της ΟΛΜΕ, την εισαγωγή της σ’ ένα σχολικό βιβλίο ιστορίας;

    Κήρυξε λοιπόν ο χαλίφης Αλ Μαμούν τον πόλεμο στον Θεόφιλο, λόγω της άρνησης του τελευταίου να του δανείσει τον σοφό Λέοντα . Εισέβαλε με πολυπληθή στρατό δια της Αντιόχειας, Μυσίας και Ταρσού στο Βυζαντινό κράτος και κυρίευσε πολλά φρούρια και πολλούς αιχμαλώτους. Αφού διαχείμασε στη Δαμασκό, επήλθε εκ νέου κατά το επόμενο έτος, στη Μικρά Ασία, πολιόρκησε την Ηράκλεια, κυρίεψε τριάντα φρούρια και αφού συνέλαβε πλήθος αιχμαλώτων επανήλθε στη Δαμασκό, διότι πλησίαζε ο χειμώνας.
    Τον επόμενο χρόνο έπραξε αναλόγως και επιστρέφων πέθανε πλησίον της Ταρσού.
    Ο Αλ Μαμούν ήταν έβδομος χαλίφης της Βαγδάτης από την δυναστεία των Αββασιδών. Εκπαιδεύτηκε στη σχολή του Γκιαφάρ Μπεν Υαχία, την οποία λάμπρυνε φιλοσοφικό σύστημα με βάση την επιείκεια. Εκεί δε αναπτύχθηκε σ’ αυτόν η αγάπη προς τις επιστήμες και τα γράμματα, των οποίων υπήρξε μέγας προστάτης καθ’ όλη την διάρκεια της βασιλείας του.
    Πράγματι, επί των ημερών του η Βαγδάτη, η οποία ήταν θεμελιωμένη επί της αρχαίας ελληνικής πόλης Κτησιφώντος, υπήρξε η σημαντικότερη αποθήκη του εμπορίου, μεταξύ Βυζαντίου, Αιγύπτου, Αραβίας, Ινδιών και Περσίας και τα εισρέοντα σ’ αυτήν πλούτη ήταν πάμπολλα. Μεταβλήθηκε δε σε μεγάλο κέντρο σοφών της Ασίας και της Ευρώπης. Η επιστήμες και τα γράμματα επέφεραν πλήρη μεταβολή των ηθών και τίποτε δεν έμοιαζε εκεί με την τραχύτητα των ηθών και τη σύγχυση των ιδεών της υπόλοιπης Ασίας.
    Οι σοφοί της χώρας μελετούσαν τα συγγράμματα της αρχαίας Ελλάδας, τα δε ελληνικά χειρόγραφα ήταν περιζήτητα και μεταφραζόμενα κυκλοφορούσαν σ’ όλη την αυτοκρατορία. Οι επιστημονικές και φιλοσοφικές ιδέες διαδίδονταν ευρύτατα στην κοινωνία και την καθιστούσαν ευρυθμότερη, όχι μόνο στην διοίκηση αλλά και σ΄ όλες τις εκδηλώσεις της ζωής.
    Ο σοφός μονάρχης διέταξε την μετάφραση όλων των ελληνικών φιλολογικών έργων. Όλοι οι κάτοικοι, διαθέτοντας σε λαμπρές μεταφράσεις τα ελληνικά συγγράμματα, μπορούσαν να καρπωθούν απ’ αυτά χρήσιμες γνώσεις. Οργάνωσε μάλιστα την δημόσια εκπαίδευση κατά τέτοιον τρόπο, ώστε η θεωρία να συνδυάζεται με την πειραματική διδασκαλία. Αυτή η μέθοδος συντέλεσε τα μέγιστα στην διανοητική πρόοδο της χώρας.
    Ο Αλ Μαμούν παρακολουθούσε αυτοπροσώπως την διδασκαλία στα ανώτερα εκπαιδευτήρια, προικισμένος δε με μεγάλη οξύνοια και αναζητώντας παντού την αλήθεια των φαινομένων, απέκτησε βαθύτατες επιστημονικές γνώσεις και κατέλαβε εξέχουσα θέση μεταξύ των σοφών της εποχής του.
    Περί του μεγάλου αυτού ηγεμόνα λέχτηκε πολλές φορές ότι εξάσκησε στην Ανατολή τέτοια επίδραση όπως αυτή των Μεδίκων και του Λουδοβίκου ΙΔ΄ στη Δύση. Υπάρχουν μάλιστα συγγραφείς που διατείνονται ότι η δοθείσα από τον Αλ Μαμούν πνευματική ώθηση προανάγγειλε την περίοδο της αναγέννησης της Δύσης. Η πολιτική αυτή του χαλίφη, όπως ήταν φυσικό, συνετέλεσε σε μεγάλο βαθμό στην άμβλυνση του θρησκευτικού φανατισμού του Ισλάμ.
    Λόγω της μεγάλης επιθυμίας του να επωφεληθεί από τις γνώσεις των Ελλήνων, απέστειλε ανθρώπους στις διάφορες χώρες με εντολή να συλλέξουν ό,τι πολύτιμο σύγγραμμα εύρισκαν. Στην συνθήκη ειρήνης που υπαγόρευσε στον αυτοκράτορα του Βυζαντίου Μιχαήλ Γ΄, ένας από τους όρους απαιτούσε την παράδοση στους Άραβες διαφόρων ελληνικών συγγραμμάτων, μεταξύ των οποίων και ενός χειρογράφου της Μαθηματικής Συντάξεως του Πτολεμαίου.
    Πολλά ελληνικά βιβλία συνέλεξε κι από την κατακτηθείσα από τους Μουσουλμάνους Κύπρο, στην οποία είχε αποστείλει ειδική για τον λόγο αυτόν αποστολή. Τα περισσότερα απ’ αυτά τα συγγράμματα μεταφράστηκαν στην αραβική.
    Παρά τον επικρατούντα, κατά την εποχή εκείνη, θρησκευτικό φανατισμό συνάθροισε στην Βαγδάτη τους σοφούς διαφόρων εθνοτήτων, προς τους οποίους φέρονταν με μεγάλη προσήνοια, χωρίς να λαμβάνει υπ’ όψιν του τις θρησκευτικές πεποιθήσεις του καθενός. Τους σοφούς αυτούς συγκαλούσε μια φορά την εβδομάδα στ’ ανάκτορά του και υπέβαλε στον έλεγχό τους όλα τα μεταφραζόμενα έργα.
    Ίδρυσε δυο αστεροσκοπεία, ένα στη Βαγδάτη κι ένα στην Δαμασκό. Επί της χαλιφείας του έγιναν πολλές σπουδαίες αστρονομικές παρατηρήσεις και ανακαλύψεις.

    Βιβλιογραφία: «Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια». ΘΕΟΔ. ΒΕΛΛΙΑΝΙΤΗΣ

    Ελεύθερη απόδοση: Σταύρος Βασδέκη

    Σχόλιο από Σταύρος βασδέκης | Νοέμβριος 13, 2009


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: